Ijskoningin

Gepubliceerd op 21 januari 2021 om 15:15

Wanneer het op mijn emoties aankomt, ben ik snel geneigd om deze weg te wuiven. Ik voel een heleboel, maar dan blijft het dan vaak bij. De enige emotie die ik over het algemeen laat zien is blijdschap. De rest is 'privé'. Ik ben mij daar heel lang (on)bewust onbekwaam van geweest, maar gister viel ineens het kwartje. 

Pfff gevoelens, who needs them anyway

Gisteren was er wederom een praktijkdag van de opleiding ETT. Het moment waarop de nulmeting begint, wordt het altijd interessant. We hebben echt geen idee wat er naar boven gaat komen en hoe ieders reactie zal zijn. De voorgaande les had één van de medestudenten een ervaring, waardoor zij in tranen van blijdschap/geluk uitbarstte. De opdracht is altijd om een verlangen uit te spreken en tijdens de nulmeting opzoek te gaan naar de plek van aandacht, om daar vervolgens dieper op in te kunnen gaan. Iedere week zit er een bepaald thema aan of wanneer je het gevoel hebt dat er iets anders dringends is, dan is dat ook oké. We werken telkens in duo's en voordat er gewisseld wordt van rol, is er een nabespreking. Tijdens de eerste behandelronde vloeide er bij de tafel naast mij heel wat tranen, ditmaal niet zo vreugdevol, maar vol met angst. Dit voorval werd dan ook tijdens de nabespreking besproken. Waarop ik als hekkensluiter reageerde, "haha gevoelens, die heb ik gelukkig niet." De feedback daarop, zette mij echter flink aan het denken. "Heb jij geen gevoelens óf toon jij geen emoties?" Ik kan niet anders zeggen, dan dat ze daar een punt had. Alle kwartjes vielen ineens, alsof je de jackpot wint bij een gokautomaat. Ik heb de afgelopen jaren ontzettend mijn best gedaan om bewust en onbewust al mijn emoties zo privé mogelijk en vooral binnenboord te houden. 

De nulmeting

Mijn docente had gevraagd of het misschien een idee was om als verlangen "ik zou mij graag veiliger willen voelen om mijn emoties te uiten" te nemen. En ik was daarmee akkoord gegaan, niet omdat ik werkelijk stond te springen van enthousiasme bij het idee, maar ik wist dat het tijd was om de situatie eens van dichtbij te bekijken. Met dat ik op de behandeltafel ging liggen, werd mijn lichaam onwijs onrustig. Op dat soort momenten zou ik het liefste weg willen rennen, maar dat had ik al lang genoeg gedaan. Uiteindelijk viel het allemaal nog wel mee. Ik kan niet anders zeggen, dan dat er een dikke vette blokkade zit op praktisch al mijn emoties. Voor nu kwamen we er nog niet zo heel makkelijk bij. Wat er wel gebeurde, was dat er een heleboel pijn in mijn lichaam ontstond, alsof sommige delen van mijn lichaam in blokken steen waren veranderd en niet meer konden bewegen. Wat er later duidelijk werd, is dat de blokkades en pijnen niet alleen van mij waren, maar ook uit de familielijn en nog uit andere levens. Ik vermoed dat het een beste beerput is om open te trekken, maar uiteindelijk zal er een enorme last van mijn schouders vallen, dat kan bijna niet anders. Daarnaast vind ik het ook van belang, voor mijn leerproces en het succesvol doorlopen van de opleiding, om mijn emoties naar buiten te durven en te kunnen brengen. Kwetsbaarheid is kracht, zeggen ze dan ;)

Schaamte

Ik moest het gister ook allemaal even laten bezinken. Ik ben mij nog nooit zo bewust geweest van het feit, dat ik mijn emoties te pas en te onpas aan de kant schuif. Maar waarom eigenlijk? Ik dacht terug aan een aantal momenten, waarop ik in de 'ijskoningin-modus' verkeerde, terwijl ik dat liever niet had willen doen. En bij ieder voorval, voelde ik een intense schaamte over mij heen vallen, op het moment dat mijn emoties langzaam omhoog kwamen borrelen. Of terwijl, alles mocht er niet zijn. Vanuit de Map of Conciousness van David R. Hawkins, kent schaamte overigens één de laagste frequenties van alle emoties die je kunt voelen. Niet heel bevorderlijk, wanneer je een situatie probeert op te lossen. Albert Einstein zei, dat we een probleem niet kunnen oplossen vanuit dezelfde plek, vanuit waar deze is ontstaan. Eindstand, wanneer ik iedere emotie die ik voel, meteen besprenkel met een laagje schaamte, ga ik mijn emoties niet 'vrij kunnen spelen'. Het is tijd om een manier te vinden, om deze schaamte los te kunnen laten. Wellicht dat ik mijzelf 'hieruit kan mediteren'. Ik merk namelijk de laatste tijd, dat ik steeds meer pijn in mijn lichaam ervaar tijdens het mediteren. En hoe langer ik mediteer, hoe meer pijn ik ervaar. Het zou maar zo kunnen zijn, dat daar een verband zit. Hoe dan ook, wordt vervolgd. ;)


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.