De magie van ons brein

Van alle boeken die ik heb gelezen omtrent het brein zijn de volgende punten de grootste gamechangers voor mij geweest: 

1. Het brein kan geen onderscheid maken tussen heden/verleden/toekomst

2. 95% van al je gedachten staan op autopilot

3. Onze gedachten creëren onze realiteit

4. Ons brein heeft geen ogen. Het wordt slechts aangestuurd door de gedachten en emoties die we geven aan de dingen die we zien.

Which leads us to

Er wordt geschat, dat we gemiddeld 60.000 tot 70.000 gedachten per dag hebben. Van dit totaal aantal gedachten, staat 95% op de automatische piloot. Van deze 95% is 90% geïmporteerd van de voorgaande dag. Onze gedachten zijn verantwoordelijk voor het creëren van onze realiteit. Met deze wetenschap in ons achterhoofd is het wellicht te begrijpen, dat het belangrijk is, ons bewust te worden van de gedachten die in ons koppie omgaan. Grotendeels ontwikkelen we deze 'automatische gedachten' in onze kindertijd, er zijn bepaalde geloofsovertuigingen ontstaan. We maken iets mee, onze ouders/opvoeders en/of onze omgeving leren ons dingen aan. En op het moment dat we 'zelf' na kunnen denken, zijn we een product geworden van alle (omgevings-)factoren van de afgelopen jaren. Maar ook gedachten waar een sterke emotie aan gebonden zit, hebben de potentie om een krachtige geloofsovertuiging te ontwikkelen. 

We hebben helpende en niet-helpende gedachten ontwikkeld, die ons vooruit helpen of belemmeren in het dagelijks leven.  Zo kan het zijn dat we op basis van één nare ervaring een geloofsovertuiging hebben ontwikkelt, waardoor we besluiten iets niet meer te doen. 

Voorbeeld:

Je hebt de opdracht gekregen om te presenteren en je stapt vol vertrouwen het podium op. Tijdens de presentatie struikel je over jouw woorden en kort daarna krijg je last van een black-out. Alle ogen zijn op jou gericht en iedereen zit je afwachtend aan te kijken. Je ervaart dit moment als gênant. De schaamte die je op dit moment ervaart, kerft een herinnering in je brein.

De volgende keer wanneer je moet presenteren denk je terug aan dit moment. Je ziet de situatie opnieuw afspelen in je hoofd en je voelt opnieuw de schaamte. Omdat je brein geen onderscheid kan maken tussen heden/verleden/toekomst, ervaart je lichaam dit stressvolle moment opnieuw. De gedachte die hierbij komt kijken is wellicht 'ik kan niet presenteren, want dan krijg ik een black-out'.

We zijn minder snel geneigd om de uitdaging aan te grijpen, op basis van ons verleden. Wanneer we dit patroon blijven herhalen, op welk gebied van ons leven dan ook, blijven we een voorspelbare toekomst creëren, op basis van het verleden. Streven we naar een nieuwe toekomst, dan is het van belang het verleden los te laten, om zo ook weg te blijven uit de voorspelbare toekomst.  

Storytime

Ik heb jarenlang van de ene naar de andere psycholoog gehuppeld. Echter lukte het mij niet om te vinden, waar ik naar opzoek was. Waar ik precies naar opzoek was wist ik ook niet, maar wat ik wel wist, was dat ik van mijn depressie af wilde komen. Mijn omgeving, inclusief mijn arsenaal aan psychologen, was er niet van overtuigd dat deze dag zou komen en vooral ook zou blijven. Voor mij alleen maar meer reden om te gaan zoeken naar een oplossing. Ik denk dat ik ergens in de zomer van 2017 'uitbehandeld' werd verklaard, omdat men geen raad meer wist. Mijn frustratie was inmiddels hoog opgelopen en ik was er he-le-maal klaar mee. Het kon niet zo zijn, dat ik de rest van mijn leven als een soort depressieve tijdbom rond zou blijven lopen. Die zomer besloot ik het heft in eigen handen te nemen en begon ik grondig onderzoek te doen naar mijn eigen problematiek. Omdat mijn mentale problemen gevoelsmatig parallel liepen aan het 'de kip en het ei'-verhaal, besloot ik om te beginnen bij de PTSS. De nachtmerries verstoorde mijn nachtrust hevig en er hoefde maar een blaadje van de boom te vallen of mijn hartslag was al weer keurig 200bpm. Omdat ik dat jaar in VWO 5 zat en ik ergens mijn profielwerkstuk aan moest wijden, besloot ik het daarmee te combineren. Zo kon ik voor school bezig zijn én tot de kern van de problematiek komen, zonder dat ik in tijdsnood kwam. Ik leerde veel over het ontstaan van PTSS en angststoornissen in het algemeen. Maar het magische toverdrankje had ik nog niet gevonden. Een poosje later kwam ik ergens op YouTube dr. Joe Dispenza tegen. Dames en heren, deze man veranderde mijn leven. Hij legde in zijn boeken alles uit over de werking van het brein, de samenwerking tussen hart en brein en het effect van meditatie. En hoe afschuwelijk mediteren mij ook leek, ik besloot er vanaf dat moment voor te gaan. Tot op de dag van vandaag, ben ik nog altijd even dankbaar dat ik die keuze heb gemaakt. Het begin was een drama: ik, mijn gedachten en de stilte leken een helse combinatie, maar na twee maanden, was mijn geluksgevoel hoger dan wat ik ooit heb mogen ervaren. Ik mag dan ook met trots zeggen dat ik al bijna twee jaar uit mijn (toch niet zo) eindeloze depressieve spiraal ben gestapt. Door alle vier de bovengenoemde punten te combineren, ben ik in staat geweest het beste uit mezelf en mijn leven te halen. Ik hoop hetgeen wat ik heb geleerd, te kunnen leren aan iedereen die er open voor staat.

Blogs